همشهری آنلاین- فاطمه عباسی: اما عکسی که پیش رو دارید، ما را به سفری جذاب در زمان میبرد؛ به روزگاری که هنوز خبری از آسفالت و دود ماشینها نبود و این خیابان مهم پایتخت با نام «علاءالدوله» شناخته میشد.
در این تصویر کمتر دیدهشده از دوران قاجار، خیابان فردوسی را در هیبتی کاملاً متفاوت و بکر میبینیم. یک مسیر خاکی و آرام که در سمت چپ آن، ساختمانهای آجری با معماری اصیل و پنجرههای هلالیشکل خودنمایی میکنند. در میانه این گذرگاه خاکی، چند نفر از اهالی با پوششهای سنتی آن دوران ایستادهاند و با کنجکاوی به لنز دوربین عکاس خیره شدهاند. کمی دورتر هم، سایه محو یک درشکه و اسبهایش به چشم میخورد که نشاندهنده ریتم آرام زندگی در آن سالهاست.
تماشای این قاب تاریخی، حس زیبایی از نوستالژی را بیدار میکند. خیابانی که روزگاری محل عبور و مرور بیدغدغه درشکهها و قدم زدن در زیر سایه درختان بود، حالا به یکی از شریانهای پرتپش اقتصادی پایتخت تبدیل شده است. این عکس، یادگاری ارزشمند از طهران قدیم است که نشان میدهد شهرها چگونه در گذر زمان پوست میاندازند، اما خاطراتشان تا همیشه در دل تاریخ زنده میماند.
نظر شما